เที่ยวรีเยา จุดหมายใหม่ของในการท่องเที่ยวอินโดนีเซีย

สารบัญ

Riau Indonesia — สวัสดีจ้า ! รอบนี้ออกทริปอาเซียนกันอีกแล้ว ก่อนอื่นต้องบอกเลยว่าครั้งนี้เป็นครั้งแรกสำหรับเราที่ จังหวัดรีเยา (Riau) อินโดนีเซีย ซึ่งตอนแรกที่ได้ยินคือแบลงค์มาก นี่คือที่ไหน ? ไม่เคยได้ยินมาก่อน พอลองกูเกิ้ลดูก็คือเจอน้อยมาก เที่ยวรีเยา ครั้งแรกจะเป็นยังไง เลื่อนอ่านกันได้เลย

รีเยามีเมืองหลักชื่อ เปอกันบารู (Pekanbaru) นับได้ว่าการเดินทางครั้งนี้ เป็นใบเบิกทางให้เพื่อนๆ ได้มาลองสัมผัสความอบอุ่นของคนที่นี่ และตามหาสถานที่เด็ดๆ ที่ซ่อนอยู่ในเมืองนี้ไปพร้อมๆ กัน เรียกว่าครบทุกรูปแบบ และครั้งนี้เราเดินทางกับ Wonderful Indonesia อีกเช่นเคย ซึ่งครั้งที่แล้วเราไปเทรคกิ้งที่โบรโม่ – คาวาอิเจี้ยนมา ดูรีวิวย้อนหลังได้ที่นี่เลย

รีวิวโบรโม่ – คาวาอีเจี้ยน https://go-graph.com/2019/05/gograph-x-wonderful-indonesia-bromo-kawah-ijen/

Puncak Kompe

ยกให้เป็นเดอะเบสต์ของทริปนี้จ้า !! สวยจริง อลังจริง ยิ่งตอนแสงเย็นกระทบน้ำและสาดส่องไปตามป่าไม้ที่อุดมสมบูรณ์ของรีเยา บอกได้คำเดียวว่า คุณได้ไปต่อ.. ยิ่งมองก็ยิ่งอยากเอาเวลามานั่งชิลล์อยู่ที่นี่อีกสักพัก ถ่ายรูปไอจีช็อตไปอวดเพื่อนกันสบาย และบอกได้คำเดียวว่า วิวดีๆ ของอินโดนีเซีย ไม่ได้มีแค่ที่บาหลีอย่างที่ใครๆ หลายคนรู้จักนะ

Japanese Death Railway

เป็นสถานที่ทางประวัติศาสตร์ที่สำคัญของที่นี่ อารมณ์คล้ายๆ กับทางรถไฟที่กาญจนบุรีบ้านเราแหละ ถูกตั้งขึ้นสมัยสงครามโลกครั้งที่สองเช่นกัน มีระยะเวลาของโปรเจกต์การสร้างยาวนานกว่า 100 ปี แต่สุดท้ายคือถูกปิดตัวลงหลังจากสร้างมาได้เกือบๆ 70 ปี เพราะขาดวัตถุดิบในการก่อสร้างซึ่งต่างกับที่กาญฯ ที่ทางรถไฟเสร็จสมบูรณ์ เป็นแหล่งท่องเที่ยวไปอีก

Pekanbaru Heritage Site

บ้านไม้สุดคลาสสิกมีความพาสเทลสูง ที่ตั้งอยู่ใต้สะพานข้ามแม่น้ำซีอัค (Siak) สุดอลังการ มองผิวเผินก็คงดูเป็นบ้านไม้ทั่วๆ ไป แต่จริงๆ บ้านหลังนี้คือบ้านพักของสุลต่านคนใหญ่คนโตในอดีต เป็นที่พักริมแม่น้ำ และใช้สำหรับเดินทางไปขอพรที่มัสยิด จึงจัดให้เป็นมรดกทางประวัติศาสตร์ของเมือง Pekanbaru หนึ่งในแลนด์มาร์คสำคัญ เที่ยวรีเยา ต้องไม่พลาด!

Kampung Bandar Weaving House

มรดกของเปกันบารูไม่ได้มีแค่นี้ ไฮไลท์ความโลคัลของที่นี่ต้องยกให้ บ้านกำปังบันดาร์ เป็นสถานที่ที่ใช้ทอผ้า Siak โดยผ้าแต่ละผืนจะเป็นงานคราฟต์ทำจากมือ ที่เต็มไปด้วยความใส่ใจในทุกๆ รายละเอียด นอกจากจะยากแล้ว ต้องใช้ความขยันเป็นพิเศษ โดยแต่ละผืน ใช้เวลาไม่ต่ำกว่า 1 อาทิตย์โดยแต่ละวัน ใช้เวลาประมาณ 10 ชั่วโมง เห็นแบบนี้แล้วเราว่ามองไกลๆ คือแอบคล้ายผ้าซิ่นอยู่นะ แต่ลวดลายก็คืออินโดอยู่ดี มีต้องซื้อติดไม้ติดมือกลับไปกันบ้างแล้ว

Muara Takus

อินโดนีเซียนี่มีความหลากหลายสูงมาก อย่างช่วงที่เราไปมาคือตรงกับวันวิสาขบูชาพอดี และมีการจัดงานขึ้นที่นี่เป็นครั้งแรกด้วย ขอบอกเลยว่า เป็นงานวันวิสาขบูชาที่มีพระจากหลายๆ ประเทศมารวมกันที่นี่ ตอนเราขึ้นเครื่องบินไปเกือบทั้งลำมีแต่พระทั้งนั้นเลย เรื่องแสงสี ต้องบอกเลยว่าจัดเต็มแบบไม่เคยเห็นมาก่อน การเดินทางมาที่นี่อาจจะลำบากสักหน่อย เพราะใช้เวลาเดินทางจาก Pekanbaru มาที่นี่ประมาณ 3 ชั่วโมง (เช่ารถมาเลยง่ายสุด) จริงๆ ก็สวยไปอีกแบบนะ

House of Smith – Crafting Community

ภาพจำตอนแรกของที่นี่ อาจดูเป็นเมืองธรรมดาๆ แต่ยิ่งเดินหาก็ยิ่งสนุก เพราะตามซอยมีร้านชิคๆ ซึ่งที่เราไปเจอมาคือ House of Smith เป็นร้านขายงานคราฟต์ของวัยรุ่น ทำแบรนด์ของตัวเองขาย พวกกระเป๋า เสื้อผ้า เครื่องหนังต่างๆ

Teras Kopi – Tea Hopping

คนอินโดฯ เขาชอบนั่งร้านชากัน โดยเฉพาะวัยรุ่นที่นี่คือ Tea Hopping กันรัวๆ แต่อาจจะไม่ฮิปเท่าคาเฟ่ในเมืองใหญ่ๆ เป็นแบบโลคัลๆ เอาไว้โซเชียลกันมากกว่า นอกจากชาก็มีอาหารจานเล็กจานใหญ่ ยิ่งดึกก็ยิ่งฟิน เพราะมีวงดนตรีดังของเมืองมาร้องเพลงประจำ ใครมีโอกาสไป บอกได้เลยว่ามาจากโกกราฟ เราดีลส่วนลด 10% รอไว้ให้แล้ว อันนี้พูดจริง !!

Sightseeing in the City

พอมีเวลาเดินสำรวจเมืองอยู่บ้าง คือที่เปอกันบารูคนส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลาม 90% อีก 10% ที่เหลือคือศาสนาอื่นๆ แต่ที่นี่เราจะเห็นมัสยิดอยู่ใกล้กับวัด วัดจีน และโบสถ์ ซึ่งเป็นเรื่องปกตินะ น่ารักดี

Let’s Try Local Food

มาถึงแถบนี้ต้องลองสะเต๊ะเลยจริงๆ คือรสชาติจะจัดจ้านและอร่อยกว่าบ้านเรามาก แต่ที่แปลกคือแถบนี้เขากินคู่กับ ‘แคบควาย’ !! ตอนแรกไม่กล้ากินเพราะรู้สึกแปลกๆ ยังไงไม่รู้ แต่เรารีวิวมาแล้วว่าแทบไม่ต่างกับแคบแบบอื่นๆ หลังจากนั้นก็ไม่รู้แล้วว่ากินอะไรไปบ้าง รู้แค่ว่ากินไก่เยอะเว่อร์

Sultan Syarif Kasim II International Airport

ขอพูดถึงสนามบินที่นี่สักหน่อย เราเริ่มสังเกตเห็นการตกแต่งของสนามบิน Sultan Syarif Kasim II International ที่มีสีสันสดใส ยิ่งมองก็คิดในใจว่ามันก็เก๋ไปอีกแบบ สวยไม่แพ้ที่อื่นเลย เดินกินลมชมวิวได้สักพัก ก็เริ่มเห็นว่าทำไมคนที่สนามบินที่นี่น้อยจัง พอหันหลังกลับไปปรากฎว่าเรามาเที่ยวบินสุดท้าย และเป็นคนสุดท้ายของวัน สงสัยจะเดินเล่นเพลินไปหน่อย